Kreeg gister deze foto via de email. Shoop-glacier in de achtergrond, het ijskoude watergraf van mijn camera (RIP). Ben inmiddels na ruim 15.000 vliegkilometers weer in het Nederlandse en loop op mijn jetlegs weer door het Groningse. Ik las gister m’n stukje over Nome in het Medisch Contact, wat is het ook een top-tijd geweest! Nu weer het UMCG en per december de Urologie. De zon schijnt en life smiles….

Shoop-glacier, Valdez, AK

Ik HAD een boel spectaculaire plaatjes, dit is wat jullie missen:
- Een zonovergoten week in Haines, incl. raft-trip, zeilen met hippies en mooie scenery.
- Helicoptervliegen over de grootste gletscher van noord-Amerika en gletscher-hike in Juneau.
- 2 Daagse boottrip naar Valdez, 2 daagse kayak-trip langs de watervallen en gletschers van Prince William Sound, incl. zeeleeuwen, zeehonden, adelaars, walvissen enz…..

Jammer dat je niet mee was want dan had jij die foto kunnen maken van mij in de kayak voor die enorme gletscher, en dan had ik niet die nieuwe camera met zelfontspanner op die ijsschots hoeven plaatsen……Goed, use your imagination for now, ik ga op zoek naar een nieuwe camera!
Tot snel al weer, N.

Mijn eerste grizzly tegen het lijf gelopen in Section 33 van Denali NP. We scharrelden beide wat rond langs een snel stromend riviertje, maar ik geloof dat hij toch het voordeel van de thuiswedstrijd had (hij leek in ieder geval een stuk relaxter dan ik). Mijn stille aftocht bleek een gezonde beslissing, heb er hooguit een wat hoge bloeddruk aan over gehouden….My god, wat zijn die beesten groot! Verder een behoorlijk zware maar mooie hike van 4 dagen. Op sommige plaatsen begint het al herfst te worden; prachtige kleuren en overal bosbessen zwaar als knikkers, heerlijk! Ontnuchterend om weer de parkbus in te stappen en vies, bezweet en moe tussen de “andere toerist” en hun schreeuwende kinderen te zitten. Ik weet nu dat -Mamaaa, ik wil een ijsje- een internationaal fenomeen is (ook in Japan). Maar….de plaatjes liegen er niet om!
Ranger Tip: Always eat your best food first, this way you always eat your best food.

(Mt McKinley, 6194 meter)

(Wonder Lake)

(Camp on Stoney Creek, Section 33&39 DNP)

(Bewoonde wereld…..)

Je ziet ze overal, maar deze eland (vrouwtje) staat niet af te koelen in een vennetje. Ze grazen de waterplanten van de bodem (en snorkelen daarbij natuurlijk zoals het hoort zo luid mogelijk). Wie zou dat nou niet doen als ‘ie 27 chromosoomparen had?

Het werk zit er op: even geen patienten, geen diensten en geen automatenkoffie (en vooral dat laatste heb ik gevierd). Wat een geweldig keuze-coschap was dit en wat is het allemaal voorbij gevlogen! Geen tijd om stil te zitten, de aankomende maand van reizen is al weer ingeluid met een 4 daagse hike door de Brooks Range, 250 km boven de poolcirkel. De plaatsnamen spreken boekdelen in “interior Alaska”; zo heb je bijvoorbeeld van Northpole, Chicken en Deadhorse. Vanuit Fairbanks lifte ik naar een plaatsje dat heel toepasselijk Coldfoot heet en ging vandaar verder naar Atigun Pass. Atigun Pass is tevens de “continental divide”: alle rivieren ten noorden hiervan eindigen in de Arctische oceaan, alle ten zuiden in de Bering zee. Tectonisch geweld dus, en dat levert 1 van de meest afgelegen stukjes aarde op. Volledig ongerepte wilde natuur, iedere voetstap is waarschijnlijk de eerste die daar ooit gezet is. Je komt hier wekenlang absoluut niemand tegen. Klein, kwetsbaar en heroisch tegelijk; solo in een continu veranderend meesterwerk!

(Continental divide)


(Alaska State Bird, en tevens de vijand)

Een geboorte in een klein eskimodorp is een grote gebeurtenis. In een dorp als Elim (341 inwoners) worden gemiddeld 3- 4 babies per jaar geboren. Een overlijden in zo’n kleine gemeenschap is natuurlijk ook een ingrijpende gebeurtenis, maar de Yup’ik geloven dat de dood niet het einde is, maar meer het volbrengen van een cyclus die hierna gewoon verder gaat. Een soort reincarnatie dus. Toen de aardkorst nog dun was (en de meeste dingen belastingvrij) kregen pasgeborenen bijvoorbeeld de naam van iemand die net was overleden. Best een mooie gedachte en ritueel, tenzij je net het licht ziet nadat Jodie of Patty B. aan een SOA bezweken is natuurlijk…..

(Nome cemetery)

Een vrij rustige week gevuld met hier en daar wat orthopedische patienten. Ook die “kennis en vaardigheden” dus maar achter uit het brein te voorschijn gehaald en van het stof ontdaan. Ik blijf de oude vandagen het leukst vinden: 89 jaar, wonend in een blokhut in the middle of nowhere. Follow-up na een heupfractuur met als complicatie een aantal afgezette tenen (want frostbite is het logische gevolg wanneer je na je val een aantal uren bij -30 graden in de sneeuw blijft liggen). Of je ook even naar z’n schouder kunt kijken want het wordt steeds lastiger om de motorzaag gestart te krijgen (en liever geen pillen, aub). You’ve got to love it!
Zaterdag op zoek gegaan naar de rode zalmen die rond deze tijd stroomopwaarts keren, op weg naar hun geboortegrond. Geen succes en ben dus maar teleurgesteld diep de diepvries ingedoken.
Wel bijna iemand anders ontmoet die waarschijnlijk al net zo teleurgesteld was…..

Wie wil er nu geen rijksdaaldergrote blaren in ruil voor 44 kilometer avontuur en schoonheid!
‘s Ochtends een stomend hete kop koffie in de mist, ‘s avonds een welverdiende 1-panner in de zon. Water voorhanden uit ieder beekje. Je had er dagen lang nakend kunnen rondhobbelen en niemand die het zou weten (nou ja, misschien een tweetal marmotten…..).

Tijd voor weer wat nieuwe plaatjes; Veel gehiked de afgelopen tijd vanwege het mooie weer. Ongelooflijk hoe de tundra van ijs naar volledig groen is veranderd.

Ook Salmon Lake is volledig ontdooid en wacht geduldig op augustus met de salmonrun van 2005. Jammer de herfst niet mee te maken hier, de tundra schijnt dan op haar mooist te zijn met allerlei diepe kleuren rood en een heel nieuw aantal planten in bloei. Het 4th of July weekend komt er aan en dus een heerlijk lang weekend geen patienten of dienst maar bushcamperen. En voor de berenliefhebber: afgelopen weekend is er een ouder echtpaar in staat van ontbinding aangetroffen in de Brooks Range. Doodsoorzaak: Grizzly (niet te verwarren met Disney). Snel weer een update!

(Salmon Lake in de verte)

(Summit Crew)

Nome viert feest. Het is bijna midzomernacht en dus 24 uur zonlicht. Zoals het een goed toerist betaamt, stort ik me dus vol op in de festiviteiten. Vanmorgen eerst de Polarbear-swim, wat zoveel inhoudt als met een handvol freaks het ijskoude water van de Beringstraat in rennen (4 graden), kopje onder totdat je testikelen zich net onder je amandelen genesteld hebben, en vervolgens bij een groot kampvuur je diploma op te halen. Gelukkig was er daarna de braderie…..

De foto hier onder is van mijn nieuwe grote vriend J. op de poli van het ziekenhuis. Het werd tijd dat het bewijs geleverd werd dat ik hier ook daadwerkelijk wat nuttigs doe!

(Norton Sound Regional Hospital, Nome, Alaska)